Het muizennest

zat over een moeilijke som, die niet uit wou komen. „Vreemd, dat het juist de meisjes zijn, die het meest van alles hebben, die zo jaloers zijn. Je zou toch denken, dat, als je zoveel hebt, je een ander ook wat gunt. Ik kan er niet bij! Nita heeft het al een beetje afgeleerd en warempel, ze heeft veel meer voor een ander over en is lang niet meer zo afgunstig als toen ik haar pas leerde kennen. Misschien brengt Ans het ook nog zo ver. In ieder geval zal ik proberen ze allebei tevreden te stellen, die verwende schapen, die ieder op hun manier toch erg aardig zijn. Jakkie, ik wou, dat die lamme som uitkwam! Als ik nou telkens aan iets anders zit te denken komt er helemaal geen spat van terecht. Was Baasje maar bij me, die zou me met de nodige grommen wel even op streek helpen. Laat ik nou maar denken, dat-ie met z’n appelkoontjes achter me staat en me in m’n rug peukt, omdat ik zo stom ben. Vooruit, Riek, gebruik je hersens!”

En èls Riek haar hersens gebruikte was het een klein kunstje voor haar om zélfs een zo moeilijke meetkundesom tot een goed einde te brengen.

„Is dat niet een kennisje van jou, Riek?” vroeg Anne-Marie van Meerlen, die, een briefje in de hand, de huiskamer van de van Dongen’s binnen stapte. „Ik kreeg een brief van een mevrouw Denekamp, met verzoek haar dochter Ans les te willen geven. Die naam komt me zo bekend voor, heb jij me daar niet van verteld?”

„Ja, lieve juffer-vergeetkop!” plaagde Riek. „Ik heb u verteld, dat Ansje zo graag van hm! hm! uw zeer gewaardeerde klavierlessen zou willen genieten. En ik heb er u zelfs nog bij gevraagd of u haar niet de grote gunst zou willen bewijzen, haar hier in huis te willen onderwijzen.”

9¹