Het muizennest

Hevige verbazing bij de drie grote mensen. Ans, die weer zin had in pianoles! ’t Was vreemd. Waren de pianolessen niet altijd een gruwel voor haar geweest en had ze niet net zolang gedwongen tot de lessen gestaakt werden?

„Natuurlijk mag je dat,” stemde blij haar Moeder toe.

„Maar niet bij dat vervelende mens van vroeger,” stelde Ans vast.

„Wie moet het dan zijn?” lachte haar Vader.

„Ik zou graag les hebben van juffrouw van Meerlen.” Ans had plotseling bedacht, dat het een goede zet zou zijn om bij Anne-Marie van Meerlen les te gaan nemen. Had Riek niet verteld, dat die bij hun in huis was komen wonen, in de plaats van een oude dame, die weg was gegaan. Ze had dan een mooie gelegenheid om na de les nog wat bij Riek te gaan praten en ze zou het wel zó weten aan te leggen, dat ze al gauw quatre-mains met Riek kon spelen.

Haar hele gezichtje klaarde op bij dit mooie plannetje en de ouders en Oma, hoewel stom van verbazing, dat pianolessen in staat bleken te zijn het kind in vrolijker stemming te brengen, waren dankbaar, dat ze weer de oude scheen te worden.

„We zullen er morgen direct werk van maken,” beloofde Moeder.

„Ik krijg les bij Anne-Marie van Meerlen,” vertelde Ans de volgende morgen blij aan Riek. „Kom ik lekker iedere week bij je aan huis en je moet het dan maar goed vinden, dat ik nog even bij je kom afzakken.”

„Je vist achter ’t net, meisje,” plaagde Riek. „De beroemde Anne-Marie geeft geen enkele les bij ons aan huis, omdat ze anders bang is haar kamer te verliezen. Ze schijnt droeve ervaringen op dat gebied te hebben.”

„Ajakkie!” Ans keek sip. Dat was nu wat je noemt een streep door de rekening! „Ik had het veel leuker gevonden bij haar te komen.”

„Nu, misschien maakt ze een uitzondering voor je, als ze hoort, dat je een goede kennis van mij bent,” zei Riek.

89