Het muizennest

afgelopen jaren verschenen waren? Wat kon ze toch bedenken, dat het poesje de haar aangedane smaad zou doen vergeten?

„Ik ben er!” juichte ze en er kwam een levendige gloed in de al wat doffe ogen van de oude dame. „Zou jij ? ...” ze zei het héél langzaam als om het effect van haar woorden nog te verhogen .„Zou jij . . . willen leren paard rijden?”

Het effect was niet dat wat Oma er van verwacht had.

„Paardrijden?” vroeg Ans langgerekt. En door haar koppig hoofd ging de gedachte, dat paard rijden héél aardig was om er op school over op te snijden, maar niemand van al de kinderen zou haar zien rijden en dat zou toch maar de hoofdzaak zijn. Buitendien had Ans van jongs af aan een uitgesproken angst voor paarden. Hu! zo’n groot beest, dat je zo raar kon aankijken en je zo lekkertjes van z’n rug kon smijten! Neen, daar moest ze niets van hebben. En dan . . . het woog toch niet op tegen de Woensdagmiddagen met allemaal samen. Het was nou, dat het kind de Kruyve alle pret in de war stuurde, maar anders had het hoogst genoegelijk kunnen zijn, vooral bij Riek, waar zoiets gezelligs was. Ze kon zelf niet zeggen wat het was en het was ook niet, omdat je er zoveel te snoepen kreeg, maar... ja, ze geloofde, dat het kwam omdat Riek overal een feest van maakte en zo uitbundig blij kon zijn met een eenvoudig kopje thee met een koekje er bij.

Oma was erg teleurgesteld. Wat was er met het kind, dat een zó heerlijk iets als paardrijden niet eens in staat was haar wat opgewekter te stemmen.

„Zou je dat nu niet véél prettiger vinden, dan zo’n middag bij al die nare kinderen, die je maar plagen?” vroeg ze en haar hand streelde langs Ansje’s wangen.

Waarom prikkelde het Ans plotseling tot verzet? Ze duwde onwillig Oma’s hand weg en zei nors:

85