Het muizennest

aan met hun onrust. Het had een haar gescheeld of ,Riek, die door het dolle heen was, had moeten school blijven.

Gelukkig liet de lerares, toen de meisjes haar vertelden wat er te gebeuren stond, genade voor recht gelden en met een lachje gebood ze Riek dan ook verder wat rustiger te zijn.

„Tot straks in het Vondelpark!” juichte Riek, toen ze met de anderen de school uitrende. „Hiep hoj!”

Zwaaiende mutsjes, joelende stemmen, huppelende passen en de zon, die doorkwam.

Buiten adem kwam Riek thuis.

„Kind, wat ben je warm,” knorde tante Do, die bijna omver gelopen werd.

„Heb je zó gerend?”

„Ligt alles klaar?” vroeg Riek.

„Ja, ja, opgewonden standje! Je moet een beetje kalmaan doen, anders loopt de boel in ’t honderd.”

„Ik heb geen trek,” was ’t aan tafel en Riek werkte niet als anders haar „vijf pillen” naar binnen.

„Dan maar als je thuis komt nog wat eten,” zei de Muizenmoeder, die wel begreep, dat Riek te opgewonden was om te kunnen eten.

Om kwart vóór tweeën wipte tante Do de kamer van mevrouw Smaalders binnen en gaf haar een wenk, dat het zo ver was.

„Corretje,” zei mevrouw en haar stem trilde. „Je zult misschien wel gedacht hebben, krijg ik vandaag helemaal geen cadeautje van Moeder.”

„Nou, eerlijk gezegd wèl,” lachte Corrie.

„Kijk dan maar eens even uit het raam, dan zul je Moe-der’s cadeau voor jou zien,” lichtte tante Do in. Ze had gezien, dat mevrouw te ontroerd was, om verder iets te zeggen.

Corrie deed wat haar gezegd werd en juist op dit oogen-blik reed Frans de wagen, de mooie op luchtbanden, voor het raam, waar hij hem liet staan.

172