Het muizennest

direct z’n twee grote poten op haar bed en keek haar trouwhartig aan.

„Hij zegt, dat je zijn geschenk uit moet pakken,” lichtte Riek toe.

Corrie maakte het pakje los en nam een stuk lavendel-zeep in ontvangst.

„Uit Floris z’n eigen spaarpotje, daar doe ik af en toe wat in! Neen, lach nu maar niet zo, het is echt waar, dan voelt-ie het niet zo, als-ie ineens grote uitgaven moet doen!”

„Malle Riek,” schaterde nu ook mevrouw.

„Enige Riek,” zei Corrie zacht. Er was zo’n feestelijk gevoel in haar hart en ze voelde zich zo licht en blij.

„Hier, Correkind, groen voer voor je plantenhoekje,” Piek zette de kleine potjes met vetplantjes voor haar neer. „En laat ik je nu eerst eens geluk wensen. Nog jaren, hoor, kind!”

„O, Riek, het is veel te veel! Dank je hartelijk, ik ben zó blij, Riek!”

„Dat is nog maar het begin van de feestelijkheden,” snoefde Riek. „Wacht je tijd af en bedank dan! Nou, ik ga er van door, na de koffie zie je me wel verschijnen.”

„Kom je bij ons koffiedrinken?” vroeg Corrie en er was een lichte teleurstelling in haar ogen, toen Riek zei, dat ze onmogelijk kon. „Maar ik kom zo gauw als het kan,” troostte ze. „Zal je geleerd worden, Corretje,” dacht Riek vermaakt, toen ze zingend naar school liep. „Ik moet je hele wagen nog optuigen en alles regelen voor je eerste rit. O, als de zon nog maar gaat schijnen, ’t Is gelukkig niet koud, maar een beetje zon zou toch welkom zijn. Ze mag het niet te pakken krijgen op haar eerste rit. Wat zal het vreemd voor haar zijn, ze heeft al die jaren de straat alleen maar uit het raam bekeken. O, hoe komt die morgen om!”

De morgen ging niet voorbij als andere Zaterdagochtenden. De vier meisjes, die deel uitmaakten van „de Brei”, waren onrustig en staken de rest van hun klasgenoten

171