Het muizennest

„Ik denk, dat ik dan ook maar niet ga. Dat is dan jouw schuld.”

Riek werd opstandig. Nou wil je goed zijn en je opofferen en dan is er weer iemand, die zich boos maakt en je de schuld geeft van iets, waaraan je je niet schuldig voelt.

„Och, loop rondom!” zei ze nijdig. „Jij bent een veel te zelfzuchtig wezen, om je te kunnen voorstellen, wat een opoffering wil zeggen.”

Ze had direct berouw over haar uitval, want ze vond, dat je niet zo’n drukte moest maken, als jezelf iets goeds wilde doen.

„Kom jij dan bij mij, als je toch niet gaat,” stelde ze vriendelijk voor. „Dan handwerken we knusjes en praten gezellig.”

„Dank je lekker! En moet Moeder dan maar alleen gaan? Jij bent ook een leukerd, hoor!”

„Ik denk, dat je Moeder het heel best zal vinden als ze hoort, dat je het voor een goed doel doet. Maar, och, het is ook eigenlijk flauw van me, je dat voor te stellen, want jij bent klaar met je werk en het is voor jou niet nodig ervoor thuis te blijven.”

Ans dacht beschaamd aan het kleine aandeel, dat ze zelf had aan de handwerken voor Corrie. Geen wonder, dat ze ermee klaar was!

„Zou ik? Zou ik niet?” Ans streed met zichzelf.

„Nou, je weet het dus,” zei Riek, die vond, dat ze het onverkwikkelijk gesprek nu gevoegelijk kon eindigen.

„Ja, ik weet het, enne... ik zou wel zeggen, al hèb ik nu mijn aandeel ook klaar, ik kan jou wel een beetje komen helpen, maar dat lijkt me toch niet zo aardig, twee verschillende handen aan één handwerk ...”

„Och, als je het daarom alleen laat...”

„Nou... niet daarom alleen... hè! jij jaagt iemand altijd in het harnas! Ik heb geen zin om het concert, waar ik me zó op verheugd heb te laten lopen voor dat overdreven gedoe van jou, want dat is het! Je zult me wel

166