Het muizennest

leren. En iedere keer denk ik, dat ik blijf steken, of er een ander ongelukje zal gebeuren. Niet alleen, dat ik jullie niet zal zien, maar ik zie niemand, want ik heb gewoon sterretjes voor m’n ogen, vooral in het begin.”

„Hoe is het mogelijk?” verwonderde Riek zich. „En als u in de huiselijke kring speelt heeft u nergens last van.” „Neen, hoegenaamd niet en eerlijk gezegd, doe ik dat ook het liefst en ik weet zeker, dat ik nergens zo goed speel als in de huiskamer. Ja, Riek, dat zijn akelige dingen en ik geloof, dat je er nooit van af komt als je eenmaal met zoiets behept bent.”

„Zo,” zei Riek, terwijl ze haastig opstond. „Nu ga ik heus weg, want anders komt er niets terecht van m’n huiswerk. Ik ben de laatste tijd een beetje aan het slabakken, ik weet zelf niet hoe het komt. Ik heb lang niet zo’n zin in het werk als vroeger en zou, net als Nita, me het liefst helemaal aan de muziek wijden. Ik heb Nita erover gekapitteld en nu vaar ik in hetzelfde schuitje!”

„Zo’n tijd hebben we allemaal wel eens doorgemaakt, daar kom je weer overheen. Pak jezelf maar eens flink aan, dan is de zaak zó weer gezond. Dag, Riekert, prettig, dat we even een babbeltje konden houden.”

Die middag, aan tafel, gooide Riek een appeltje op over Gorrie’s verjaardag.

„Ik hèb een idee, maar daar moet de Do-tante me meehelpen.”

„Laat horen,” zei deze.

„U moest van mevrouw Smaalders gedaan zien te krijgen, dat ze Corrie als verjaarscadeau een mooie rolwagen op luchtbanden geeft. Ik zag laatst een meisje in zo’n wagen rijden en ze zat er heus in als een prinses.”

„Dat is helemaal nog zo gek niet,” vond tante Do.

„Zie je kans het gedaan te krijgen?” vroeg haar zuster. „Wel zeker.”

„Mevrouw eet uit tante Do’s hand!” plaagde Frans. „O, ik weet een heleboel leuke dingen als het doorgaat

^x59