Het muizennest

„Ja, jullie zijn ook twee onderdrukten!” plaagde mevrouw.

„Past u maar op, dat we niet gaan samenspannen tegen deze strenge regering,” lachte Ans.

„Daar wagen we het op.”

’s Avonds studeerde Ans een vol uur en het langst op de vingeroefeningen, waar ze zo erg het land aan had.

Toen ze de piano sloot en net van plan was, naar haar kamer te gaan om nog een poosje te lezen vroeg Oma of ze een spelletje patience met haar wilde spelen.

Ans had er niet de minste zin in en ze was al van plan botweg te weigeren, toen ze Moeder’s ogen ontmoette, die haar bemoedigend toelachten.

„Zal ik de kaartjes even halen?” vroeg ze dan gauw.

„Ik heb ze bij me, kindje.” En Oma haalde uit haar réticule het nuffige étui met de kleine kaartspelletjes.

Ans vond het een dood-vervelend spelletje en haar gedachten dwaalden van de kaarten weg.

„Stop!” zei Oma telkens verheugd en Ans’ beurt ging voorbij.

„Grootje is net een kind,” dacht Ans en een zacht gevoel kwam in haar hart, toen ze het slanke, wat gerimpelde handje van Grootje volgde, dat zo vlug de kaartjes wist aan te leggen.

Het witte haar glinsterde als zilver onder de grote lamp.

„Beeldig is Grootje eigenlijk, met haar witte haren en haar kleine handjes,” dacht Ans. „Het is net een porce-leinen poppetje.”

„Stop!” zeide het ijle stemmetje. „Kind, kindje, je let niet op! Je had die rode zes aan die zwarte zeven moeten leggen. Nu is je beurt alweer voorbij.”

Toen ze twee spelletjes met Oma had gedaan, spelletjes, die alle twee door Oma gewonnen waren, bleek Oma moe te worden en toen Ans, om haar genoegen te doen, een derde spelletje voorstelde, wilde Oma liever naar haar

154