Het muizennest

haar Moeder. „Als je die akelige jalouzie toch eens af kon leren. Waarom kun je toch niet hebben, dat Riek ook met andere meisjes omgaat?”

„Ik heb niemand en zij heeft zoveel meisjes,” snikte Ans. „Zou daar dan geen oorzaak voor zijn? Zoek het niet altijd bij anderen, Ans. Probeer de schuld eens bij jezelf te vinden. Je hebt nu een aardige vriendin gekregen, waarom haar nu weer van je te vervreemden door onredelijke naijver op een meisje, dat van zoveel verstoken is, waarvan jullie gezonde meisjes naar hartelust kunt genieten. Heb je daar wel eens over nagedacht, Ans?”

„Ook Moeder valt me af,” dacht Ans, nog na-snikkend. „Moeder, die me anders direct gelijk geeft en troost, of iets gezelligs bedenkt om het onrecht te vergeten!”

„Als jij maar bij Riek naar binnen komt lopen,” ging mevrouw onverbiddelijk voort, „kun je niet verwachten, dat ze direct voor je klaar staat. Het zou wat anders zijn geweest, als ze met jou had afgesproken en ze ging dan naar Corrie.”

„Ja, dat is wel zo,” gaf Ans eindelijk toe. „Maar ik had me er zó op verheugd haar het leuke plannetje te vertellen.”

„Riek zou heus nog wel tijd hebben gehad om je dit te laten vertellen, maar jij bent natuurlijk boos weggehold. Ik kan me dat helemaal voorstellen van ons verwende Ansje. Je zult je toch wat moeten veranderen, beste kind. Als je zó gauw op je teentjes getrapt bent, kun je het met geen enkele vriendin uithouden. Denk er maar eens goed over na en probeer een weg te vinden om het weer goed te maken met Riek. Je kunt niet verwachten, dat zij de eerste zal zijn.”

„Ze heeft toch ook lelijke dingen tegen mij gezegd.” „Ja, dat zal wel, maar die heb jij dan uitgelokt.”

„Ja, dat is wel zo,” bekende Ans ten tweede male. „Moeder?”

„Ja, kind?”

150