Het muizennest

Zó lelijk als dat jog me aankeek! Ik geloof vast, dat-ie me af wou ranselen. Als ik zo’n hond als Floor had, zou niemand me iets durven doen! Maar ik zou zeker niet zo kinderachtig tegen hem spreken als 'Riek doet.”

Lusteloos kwam Ans thuis, en ze ging deze keer niet, zoals haar gewoonte was bij Grootje om die te vertellen hoe ze het bij Riek had gehad.

Ze knipte het licht op haar kamer aan en liet zich neerploffen in één van de aardige stoeltjes. Echt lui ging ze zitten, lui en onverschillig.

„Ben je thuis, kind?” Het vriendelijke gezicht van haar Moeder keek om de deur. „En wat zei Riek wel van ons plannetje?”

„Ik heb ’t haar niet verteld,” zei Ans nors. „Ze had geen tijd voor me. Dat kind Smaalders is vandaag gekomen en daar wijdt Riek nu natuurlijk al haar vrije tijd aan.” „Daar doet ze dan een heel goed werk mee. Maar, ik kan niet aannemen, dat Riek al haar vrije uren aan Corrie zal wijden. Ze heeft haar misschien voor die eerste dag wat op haar gemak willen zetten.”

„Riek wil altijd bij iedereen een wit voetje halen. Wat heb ik eigenlijk aan een vriendin die ik met zoveel andere meisjes moet delen?” klaagde Ans.

Maar haar Moeder, die veel van Riek was gaan houden kon niet goed hebben, dat haar dochter op die manier over haar sprak.

„Je bent onbillijk tegenover Riek. Het is juist zo aardig in haar, dat ze vriendelijk en voorkomend voor ieder is waar ze mee omgaat. En het maakt helemaal niet de indruk alsof ze het doet om een wit voetje te halen. Het is haar aangeboren, anderen behulpzaam te zijn. Trouwens, het hele gezin van Dongen is zo. Mevrouw de Kruyve heeft me ervan verteld.”

„O, ’t is gewoon een modelboerderij!” spotte Ans, maar er waren tranen in haar stem.

„Kindje, wat maak je het jezelf toch moeilijk,” zuchtte

149