Het muizennest

anders word je tè veeleisend! Riek kan streng zijn, hoor! Nou, ik verschijn straks.”

Corrie vouwde de twee witte handjes ineen, dankbaar als ze was voor al het heerlijks, dat zo in ieder opzicht afweek van wat ze vroeger had.

„Die Riek,” peinsde ze. „Dacht ze heus, dat ik sip keek? Het was zeker maar plagen van haar. Hoe zou ik sip kunnen kijken, bij zoveel zon en koestering om me heen? En is het al niet een voorrecht IRiek, al is het dan misschien ook maar kort, iedere dag te kunnen zien? En tante Do, waarvan ik al zoveel ben gaan houden in de paar maanden, dat ik haar heb leren kennen. En wat is Moeder toch veranderd! Er is nog nooit iemand geweest, die Moeder tot iets heeft kunnen brengen, wat ze niet wilde en hoe vlug is het tante Do gelukt haar tot andere gedachten te brengen.”

De zon scheen en de bloemen in de vensterbank leken licht uit te stralen en Pietje, de kanarievogel, die mee was gekomen uit het donkere huis, begon eensklaps te kwinkeleren, dat het een lieve lust was.

„Hé, Pieterbaas, zing je?” verbaasde Corrie zich.

In de slaapkamer was mevrouw Smaalders bezig de kleren van Corrie en haarzelf in de kast te hangen.

Telkens liep ze even naar de serre, die aan de grote slaapkamer grensde, om van daar uit de tuin in te kijken, waar de voorjaarsbloemen al te bloeien stonden.

„Heerlijk kan Corretje hier zitten,” dacht ze en ook in haar hart was een dankbaar gevoel.

Ze betrapte er zichzelf op, dat ze onder het verder opbergen van de kleren zacht een liedje neuriede, iets wat haar in jaren niet gebeurd was. En toen de Muizenmoeder vóór de deur van de zitkamer stond, klaar om de thee binnen te brengen, klonk haar een juichend lied tegemoet.

„Dat moet Corrie zijn,” dacht ze. „Wat een klare, reine stem! Riek had gelijk, het is een genot er naar te luisteren.”

Zachtkens deed ze de kamerdeur open.

142