Het muizennest

blijdschap toen ze een kamer vol bloemen zag, een kamer, die baadde in zonlicht.

Mevrouw Smaalders kreeg geen tijd om ontroerd te zijn. Daar zorgden „de twee fiere vrouwen”, die haar al meteen aan het werk zetten om de laatste bagage, die mee in de auto was gekomen uit te pakken, wel voor. Corrie zat als een spinnend poesje in de grote stoel vóór het raam, waar in de brede vensterbank bloeiende plantjes stonden.

Telkens als de Muizenmoeder of tante Do langs haar kwamen gaf ze hun een verrukt en dankbaar knikje en mevrouw van Dongen was al direct weg van haar en dacht, dat ze zichzelf geweld zou moeten aandoen om dit nieuwe lid van hun huis niet meer te verwennen dan de anderen.

Tante Do had een binnenpretje.

„Die Pau,” dacht ze. „Ik weet zeker, dat ze in haar hart erg opgezien heeft tegen de komst van die twee en gedacht heeft, dat ik het allemaal veel te mooi heb voorgesteld. Als ik niet oppas gaat ze mevrouw alles uit handen nemen en ze kijkt naar Corrie of ze haar ieder ogenblik in haar armen zou willen nemen om te vertroetelen.”

Na schooltijd kwam Riek aangedraafd en Corrie die haar aan zag komen, wuifde uit alle macht.

„Hiep hoj! ” gilde Riek en ze gooide haar tas met boeken de lucht in.

„Kom je?” riep Corrie.

„Ik weet niet wat je zegt!” toeterde Riek door het raam.

Corrie wenkte, dat Riek bij haar moest komen.

Riek klopte aan, stak haar hoofd om het hoekje van de deur en zei:

„Moeder heeft me vanmorgen de pen op m’n neus gezet, dat ik niet direct bij jullie naar binnen mag hollen. Ik moet Hare Majesteit eerst vragen of ik mag en ik blijf niet lang want ik moet studeren en ik heb een bende huiswerk. Kijk nou maar niet zo sip, een half uurtje kan er zeker nog voor jou af. Ik wil je niet teveel verwennen, kuikseltje,

141