Het muizennest

plannen uiteenzette, was er algemene blijdschap en bewondering.

„Do’tje, dat heb je prachtig klaargespeeld,” zei meneer van Dongen, die het zwaar had gevoeld, dat de kamers van Baasje nog niet verhuurd waren.

„Och, ik dacht: als de ene hand de andere wast...” „Weet Corrie het al?” vroeg Riek, die uitgelaten was over het plan.

Mevrouw van Dongen had al dien tijd gezwegen.

„Heb je er geen vrede mee, Pau?” vroeg tante Do. „Moet je dat nog vragen? Het lijkt me een uitkomst voor beide partijen. Maar... jullie zult zeggen: daar komt de Muis weer met haar bezwaren... zie je het niet een beetje te optimistisch in, Do? Mevrouw Smaalders komt uit zo’n groot huis, zal ze zich kunnen schikken in alleen maar een huis- en een slaapkamer? En hebben wij tijd om met Corrie te gaan rijden? Het is allemaal heel mooi bedacht, maar is het uitvoerbaar?”

„Weet je, dat mevrouw nooit ergens anders zit, dan in die sombere kamer en ze daar alleen maar is als ze bezoek heeft? Verder is ze steeds op Corrie’s kamer en dat is een zit-slaapkamer. Neen, wat dat betreft, zal ze niet voelen, dat ze minder ruimte heeft dan in haar eigen sombere huis. En mocht het zijn, dat er meer ruimte nodig blijkt te zijn, nou, dan krijgen ze er mijn kamer bij en verhuis ik naar zolder, waar nog een heel genoeglijk kamertje is. Heus, Pau, we mogen blij zijn, dat we de kamers kwijt zijn en vergeet niet, dat we er twee mensen een goede dienst mee doen. Ga jij nou geen roet in het eten gooien.”

„En sta jij maar niet zo direct klaar om jezelf in een hoekje te schuiven,” plaagde haar zuster.

„Als dat nodig is, steven ik naar de zolder,” zei IRiek. „Dan krijgen ze mijn mooie kamer en ik maak boven een gezellig hok voor mij.”

„Hoor je dat, jongen?” lachte meneer van Dongen. „Nou gaan ze mekaar overtroeven in edelmoedigheid.”

139