Het muizennest

aparte herinnering voor Riek en toen zei Nita onmiddellijk: „Opa’s boekenkast!” Laat het u dus niet bezwaren. Het is voor ons een genoegdoening iets prettigs voor Riek te kunnen doen; u moet toch zelf weten, dat het Riek is, die in de latere tijd een betere verhouding tussen grootvader en kleinkind teweeg heeft gebracht en dat zij het ook is, die Nita minder zelfzuchtig maakte.”

„Nou, ja, maar dat heeft het kind heus onbewust gedaan en het is eigenlijk niet goed, dat daar zo de nadruk op wordt gelegd. Als we alles op een weegschaaltje gaan leggen in het leven, wat blijft er dan over van onze goede daden. Riek heeft geleerd de dingen uit volle liefde te doen en over beloning is nooit gedacht. U zult me nu wel een ondankbare en harde vrouw vinden en misschien druk ik me ganselijk verkeerd uit, maar ik kan het niet anders zeggen, dan ik het meen.”

Toen Riek die middag in verrukking voor de boekenkast stond, de kast, die ze altijd zo bewonderd had en de rijen gebonden boeken afkeek, die er uitzagen of ze nog nooit in handen waren genomen, zei ze haast schuchter: „Waaraan heb ik zoveel goedheid verdiend?”

„Wel, kind, ik denk, dat mevrouw de Kruyve, die heel goed weet, dat je een gunstelingetje van Baasje was, het een prettig idee vindt, dat de kast, waar Baasje zo op gesteld was, bij jou staat. Je moet denken, mevrouw en Nita hebben stapels boeken en een boekenkast is voor hun niet zó’n rijk bezit als het voor jou is.”

„Ja, dat is wel zo,” zei Riek, helemaal niet ontnuchterd. „Wat ben ik toch een bofferd, Moeder. Dat is nou echt iets, dat voor m’n hele leven is.”

„Zo is het, kind en ja, dat wilde ik je nog zeggen: je doet ons wel het genoegen je neusje de eerste jaren niet in deze wijsgerige en wetenschappelijke boeken te steken, want je hebt er nu nog zo weinig aan en naderhand kun je er pas ten volle van genieten.”

„Nogal logisch, Muizenmoeder! Ik heb nog helemaal

134