Het muizennest

Mevrouw van Dongen knikte.

„O, Moeder, ons lieve Baasje!” Riek barstte in tranen uit.

„Hij heeft een gezegende ouderdom bereikt,” zei Moe-der, terwijl ze liefdevol over Riek’s gezicht streek. „En hij is gelukkig helemaal niet hulpbehoevend geweest. Dat was zo heel erg voor ons flinke Baasje geweest en we moeten dankbaar zijn, dat hem dit bespaard is gebleven. Maar het zal vreemd zijn en we zullen hem missen in ons grote gezin. Kom kind, nu niet langer huilen, kleed je aan, anders kom je te laat op school.”

„Mag ik thuis blijven, Moeder? Ik heb helemaal geen zin om naar school te gaan.”

„Neen, Riek. En nu niet overdreven doen, maar net als wij, dankbaar zijn, dat Baasje zo’n mooie, oude dag heeft gehad.”

„Is Nita er al geweest?” vroeg Riek.

„Neen, nog niet, wel haar moeder, die ook de hele nacht bij hem gezeten heeft, Nita zal het nu wel weten en ze zal straks wel komen.”

„Mag ik Baasje nog even zien?” vroeg Riek.

„Zeker, kind, vanmiddag mag je hem voor de laatste maal goedendag zeggen. Nu voortmaken, Riek.”

„Dat was weer echt Moeder,” dacht het meisje, terwijl ze zich langzamer dan gewoonlijk aankleedde. „Het is waar wat Moeder zei, als het goede Baasje niet meer had kunnen lopen en zichzelf had kunnen helpen, o, het was een ramp voor hem geweest en nu is hij heengegaan en heeft niet geweten, toen hij nog zo’n stevige wandeling met Floor maakte, dat dit voor de laatste maal zou zijn. Ik zal hem missen en heel erg ook, maar ik zal hem nooit vergeten, want hij was een echte vriend voor ons allemaal.”

Toen ze aan het ontbijt kwam, trof ze Nita aan, die naast tante Do zat en wat bleek zag.

„Naar van Baasje,” zei Riek schor.

„Ja, en zo ineens,” snikte Nita, die zich eerst ferm had

Het Muizennest.    9