Het muizennest

flink gegeten als tegenwoordig? Het was een genot haar in de dikke boterhammen te zien happen. En wat je haar bracht ging naar binnen!

„Tante?”

„Nicht?”

„Toen ik straks bij Riekje’s wiegje zat en er over dacht hoe enig het zijn zal, als ze gaat lopen en ik met haar naar Artis kan trekken, schoot me opeens iets te binnen. Wat zou het fijn zijn als die arme Corrie eens van Artis zou kunnen genieten. Denkt u zich er eens eventjes in, dat ze nooit op straat gaat en eigenlijk niets te zien krijgt van de buitenwereld.”

„Waarom gaat ze nooit op straat?” vroeg tante Do verbaasd. „Al kan ze niet lopen, daarom kan ze toch wel op straat. Je ziet zoveel mensen, die in zo’n gemakkelijk rol-wagentje overal heen gebracht worden. Ik geloof niet, dat ze in Artis in een rolwagen mag rijden, maar dat kan toch zeker wel in het Vondelpark waar het, vooral in het voorjaar ook zo heerlijk is.”

„Haar moeder vindt het zo vreselijk, als ze in een rolwagen gereden zou worden. Zijzelf zou het helemaal niet naar vinden. Ze sprak er al eens over en ik merkte wel, dat ze het dolgraag zou willen. Wat kunnen we daar aan doen?”

„Heeft ze er wel eens met haar moeder over gesproken?” „Ja, eenmaal toen de dokter het had gezegd, maar toen is haar moeder zó verdrietig geworden bij het idee, dat haar kind in zo’n wagentje zou rijden, dat Corrie er nooit meer over heeft durven spreken. Ze zegt, dat haar moeder vroeger heel anders was, maar dat ze door het verlies van een dochter, die twee jaar ouder dan Corrie was en vlak daarna door de dood van haar man, zo is geworden als ze nu is. Ze is zó angstig voor Corrie, dat er gewoon geen land met haar te bezeilen is. Zielig voor Corrie, vindt u niet?” „Ja, dat is het zeker. Ik zou zeggen, we moeten met vereende krachten aan het werk slaan om Corrie’s moeder

122