Het muizennest

aardiger, dat ze het — net als de anderen, hoor! — voor mij deed.”

„Riek, je bent heus een schat! Altijd praat jij alles maar weer goéd.”

„Hè, jakkie,” zei Riek wrevelig. „Jullie met je allen maakt zo een weeïge brave Hendrika van me, dat ik het land aan mezelf krijg. Ik praat Ansje niet voor, maar waarom het nu weer nodig is, dat je direct informeert wat „lieve Ansje” er van zei, begrijp ik niet. Je vraagt toch ook niet wat Bep, of Suus, of Miep er van zeiden.”

„Alweer gelijk,” gaf Nita deemoedig toe. „Warempel, het kind werkt op me als de rode lap op de stier.”

„Je hebt toch niet veel last van haar! En de vorige keren op de Brei was ze helemaal niet vervelend.”

„Ik ook niet.”

„Neen, dat is waar,” lachte Riek. „En ik heb mezelf naar gelachen om de pogingen die jullie allebei deden om toch vooral beleefd en vriendelijk tegen elkaar te zijn.” „Alsjeblieft! word je nog uitgelachen op de koop toe. Ik zal me weer voor je uitsloven, akelige spotster!”

„O, neen,” haastte Riek zich. „Het is helemaal geen spot. Ik ben veel te blij, dat er vrede heerst in het Rijk van de Brei.”

„Blij en brei! Je rijmt, Riekert, je krijgt vast een kan-doo! Nou, ik ga henen en neem de benen — je ziet, ik kan ook rijmen! Ik moet nog een bende doen, allerakeligst huiswerk maken, en nu ik zo mooi op weg ben een stuk braafheid te worden, wil ik geen dag laten voorbij gaan waarop ik geen huiswerk inlever, dat de toets der braafheid niet kan doorstaan. Als ik je niet meer zie, dan tot Woensdag. Ik kom je halen, want ik heb geen zin om alleen mijn entrée bij Corrie te maken.”

„Afgesproken,” zei Riek en ze wilde zich net aan haar pianostudie gaan wijden toen haar zuster binnen kwam met IRiek’s naamgenootje in haar arm.

„Ai! wat een verrassing!” juichte Riek. „Dag kleine

117