Het muizennest

„Ik? Bê-je! dat heb ik nog nooit gedaan en ik weet zeker, dat ik ’t niet kan ook. Maar jij, de grrrrote schrijfster ... zeg, wat is er eigenlijk van die verhaaltjes geworden, die een dame voor je zou plaatsen, ik geloof een kennis van 'Zus, die aan een krant is?”

„Warempel! daar heb ik nooit meer aan gedacht! Dat jij dat nog onthouden hebt, dat is kras! Ik heb ze toen gestuurd, maar ik heb er nooit meer wat van gehoord. Die zijn natuurlijk netjes in de prullemand terecht gekomen. Ongevraagde copy...”

„Dat laat je niet op je zitten, hoor! Je vraagt er maar eens naar.”

„Zal gebeuren, hoor!”

„Maar nou die voordracht, zie jij er kans toe?”

„Ikke niet, dat lijkt me geen appelepap. Ik wil ’t wel eens proberen en als ik wat op papier heb zal ik je een belletje geven. Heb jij soms een idee voor me?”

„Geen enkel, hoor! Moet je zelf maar verzinnen.”

„Je bent gemakkelijk!”

„Ik zal wel eens ergens rondzoeken, misschien vind ik iets. Zeg, Riek, m’n rapport was nogal schappelijk deze keer, de Paps en de Mams zijn in hun knollentuin. Ik heb warempel ook reuze m’n best gedaan, dat dreigement van ophouden met de vioollessen heeft geholpen, hoor! En ik heb ’t ook een beetje voor jou gedaan, ik vond het tè sneu, dat je al die maanden voor niets tegen me gepreveld zou hebben!”

„Kei-ig, hoor! Ik ben, wat je noemt trots op je!”

„Zeg, JRiek?”

„J^a?”

„Wat zegt het lieve Ansje wel van het bezoek aan Corrie?”

„Nou, ze vindt het best.”

„Riek, je jokt! Dat is helemaal niet in haar lijn.”

„Wat kan ’t jou nu interesseren hoe Ans er over denkt? Natuurlijk vond ze het eerst niet zó daverend, maar des te

116