Het muizennest

breien voor de borelinkskes van je tante Dok, of je komt alweer met een ander goed doel aangesjeesd.”

„En we hebben warempel in dien tussentijd nog een inzameling kunnen houden voor „De schipperskinderen bij Zus op de gracht die geen kleertjes hebben om aan te doen”, lachte Bep Feyens.

„Hè, spoken,” deed Riek kwasi nijdig. „Jullie doen nu net of ik voor Zuster van Barmhartigheid speel. Zo ben ik helemaal niet, hoor! Maar, ’t is warempel waar, de mensen kunnen het tipje van m’n neus niet zien of ze vragen me het een of ander.”

„Wat is het dan eigenlijk met dat meisje Smaalders?” vroeg een beetje onwillig Ans Denekamp.

„Daar heb je die weer met d’r „meisje die of die”, spotte Suus de Lange.

„Hè, kind, dat klinkt zo echt „van d’n hoge”!

Riek had hen verteld van Anne-Marie’s verzoek en hoe zijzelf er al direct op af was gegaan en al twee keer enige uurtjes bij Corrie had doorgebracht.

Ze had het zo simpeltjes-weg verteld en zo min mogelijk getracht het medelijden voor Corrie op te wekken, maar wèl had ze hen voorbereid, dat wat ze te zien zouden krijgen, als ze er in toe zouden stemmen de Club af en toe bij Corrie te houden — niet van vrolijke aard zou zijn.

Ze moesten geen onbezorgde, gezonde, vrolijke meisjes geweest zijn, als ze niet een beetje spottend en ietwat afwijzend gestaan hadden tegenover Riek’s nieuwe beschermelinge, zoals ze het noemden.

„Eigenlijk heb jij altijd van die akkevietjes,” zei Ans langzaam. „Eerlijk gezegd, kan ik het nu niet zó hemels vinden om de Club in zo’n sombere omgeving te brengen. Wat vinden jullie ervan?” vroeg ze de anderen.

„Och,” vond Bep. „Een enkel keertje, om Riek pleizier te doen, dat is nou niet zó erg.”

„Ik begrijp best, dat jullie het niet daverend vinden,”

114