Het muizennest

„Jongens, jongens,” waarschuwde tante Do. „Derde er aan, dat we gasten hebben, die van hun rust houden. Frans houd op, zolang je Riek dreigt houdt Floris z’n mond niet.”

„Ach, laat U ze toch, niemand heeft er last van,” zei Anne-Marie en ze dacht met weemoed aan haar eigen jeugdjaren, toen allen nog bijeen waren en ze elkaar net zo goedmoedig in de haren zaten als Riek en Frans.

„U kent onze lieverdjes niet,” lachte tante Do. „Als we ze hun gang laten gaan, liggen ze straks over de grond te rollen, met Floris bovenop ze en komt er geen einde aan het tumult.”

„En we zijn toch zulke bizondere kinderen!” proestte Riek.

Allen schoten ze in een lach, want Riek imiteerde een nicht van Moeder, die af en toe op bezoek kwam en dan vele lofliederen op haar zoon en dochter aanhief en haar wat ophemelend relaas altijd eindigde met de woorden: „Ja, het zijn bizondere kinderen”, waarop haar kroost door de spotters Riek en Frans de „Dik Trommen” genoemd werden.

„Hè,” pruttelde Anne-Marie, „het is hier zo in-gezellig en ik heb helemaal geen zin om naar boven te gaan, maar ik moet nog twee brieven schrijven en dan kruip ik heerlijk in m’n mandje, want ik ben akelig moe de laatste dagen. Oom zou zeggen: „Wat is dat voor onzin, jonge mensen moeten niet moe zijn, dat is verbeelding.” Maar bij mij is het toch echt waar en ik weet zelf niet hoe het komt.”

„Ik wel,” zei mevrouw van Dongen. „Er komen steeds lessen bij, het is altijd maar weer hollen en draven van het ene eind van de stad naar het andere en... er wordt veel te weinig gegeten. We zullen het meisje eens duchtig moeten aanpakken, Do, en ze mag niet naar boven vóór ze een glas melk op heeft.”

„Stakkerd, stakkerd,” beklaagde Riek haar. „Als de Muizenmoeder het in haar pruikenbol gezet heeft om U

112