Het muizennest

haar onmogelijk buiten de les, die ze het meisje gaf en die ze altijd zoveel mogelijk rekte, nog meer van haar tijd te geven.

Over dit alles had Anne-Marie nagedacht toen ze dien middag naar Corrie ging en ze had geprobeerd een weg te vinden om haar wat afleiding te bezorgen, opdat ze het niet te erg zou voelen als Anne-Marie door haar drukke werkkring haar niet veel meer tijd kon geven, dan een kwartiertje praten na de les.

Ze had het opeens geweten! De Club, dè Club van Riek, die moest af en toe bij Corrie kunnen komen! Dat zou een prettig lichtpunt voor haar kunnen zijn, waarnaar ze zou verlangen met hetzelfde ongeduld waarmee ze de komst van haar pianolerares tegemoet zag.

Dus vertelde Anne-Marie dien middag van Riek en haar aardige Club, die zulke nuttige handwerken maakte voor arme kleuters.

„Daar zou jij ook aan mee kunnen doen. Jouw handwerken zullen zelfs de kroon spannen.”

„Denkt u dat heus?” vroeg een benepen stemmetje.

„Dat weet je zelf ook wel, kleinmoedig wezeltje! Je weet niet half hoe ik geniet van alle heerlijk warme wol-artikelen die jouw handige vingertjes voor me gemaakt hebben.”

„Maar zouden die meisjes het niet saai vinden bij mij te komen en zou Moeder het wel goed vinden?”

Anne-Marie voelde opeens, dat ze in haar zucht het meisje iets prettigs te bezorgen, iets heel doms had gedaan. Nu had ze haar hoop op iets gegeven, waarvan ze niet zeker wist of het slagen zou.

„Het oude liedje,” beknorde ze zichzelf. „Dat waar Oom me altijd zo voor waarschuwde. Ik laat me door m’n enthousiasme altijd te ver voeren en beloof dan dingen die ik niet volbrengen kan. Dat is niet de goede manier om iemand te helpen. Van Riek ben ik zeker, als die iets voor een ander kan doen, is ze klaar, maar of die andere meis

107