Het muizennest

De gezonde humor van allen, de hartelijke toon, de bezorgdheid voor Riek en de wat sukkelende Vader, al de kleine opofferingen, die men zich getroostte voor de pen-sionnaires, hoe weldadig deed het Anne-Marie aan. Ze had het gevoel of ze nu pas begon te leven en als ze het niet te onbescheiden had gevonden zou ze iedere avond in hun huiskamer hebben gezeten, om daar na een dag vol vermoeiend werk, waarbij vaak hoge eisen aan haar geduld werden gesteld, een kostelijk opfrissertje te halen.

Ze zeiden het vaak genoeg, dat ze altijd welkom bij hen was en ze voelde ook wel, dat het, wanneer die mensen dat zeiden, geen ijdele klanken waren, maar ze wilde tot geen prijs misbruik maken van hun grote gastvrijheid.

„Hemeltjelief!” schrok Anne-Marie uit haar gepeins op, toen ze de klok half vier hoorde slaan. „Ik moet me reppen, anders kom ik te laat bij Corrie Smaalders.”

Vlug kleedde ze zich aan, riep een vrolijke groet naar de Muizenmoeder, die juist in de gang liep en rende haastig naar de tramhalte, waar gelukkig net de tram stopte die ze hebben moest.

„Gelukkig,” dacht ze, terwijl ze zich in een hoekje van de tram nestelde. „Corretje zou ik niet graag laten wachten.”

Vóór het raam van het wat sombere huis op de stille kade bewoog een gordijn toen Anne-Marie naar boven keek. Het gordijn werd haastig opzij geschoven en een wit handje wuifde haar toe.

„Ze zit alweer te wachten, als een trouw, klein hondje,” dacht Anne-Marie geroerd en ze haastte zich naar binnen.

„Daag! ” riep ze vrolijk en ze ging naar de rolstoel waarin Corrie Smaalders zat.

Een stralende blik uit twee grote ogen.

„Ik ben even te laat,” excuseerde Anne-Marie zich.

„Precies anderhalve minuut,” zei Corrie. „En het leek wel... een uur!”

„Kleine lieverd, met je onogelijk snuitje en je arme ver

104