Het muizennest

Het enige, wat Anne-Marie niet tegen Oom en Tante uitsprak, als ze, zoals van het begin af haar gewoonte was geweest, enige middagen per week bij ze kwam eten, was haar teleurstelling over het op kamers wonen.

Hoe had ze de eerste tijd alle zorgjes van Tante gemist, het prettig samen aan tafel zitten bij de maaltijden. Maar, ze had niet geklaagd en geprobeerd er aan te wennen.

Toen haar echter tot driemaal toe door de verschillende pensionhoudsters te kennen was gegeven, dat ze, met het oog op hun andere pensionnaires liever geen muzieklerares in huis hadden, had Anne-Marie in beraad gestaan, Oom te vragen of ze haar kamer bij hen weer mocht betrekken. Ze wist nu immers hoe graag Oom haar weer in hun midden zou hebben. Juist toen ze besloten was het punt eens aan te roeren hoorde ze van een moeder van een van haar leerlingen, dat er een kamer vrij kwam in het zo goed bekend staande pension van de familie van Dongen.

Anne-Marie was er direct op afgegaan en onderweg was het plan bij haar gerijpt er maar meteen toe over te gaan geen lessen meer aan huis te geven. Als ze nu eenmaal een goed pension had, bedankte ze ervoor het weer direct prijs te moeten geven door het aanhoudend piano spelen. Het was immers voor de mede-bewoners een kwelling dat heel de dag aan te moeten horen. Het zou haar wat meer tijd kosten, maar, dat had ze er graag voor over.

Bij de van Dongens komen, de gezellige toon horen van de Muizenmoeder en tante Do, de keurig onderhouden zit-slaapkamer zien, het was genoeg om Anne-Marie’s hart direct te verwarmen en haar te doen besluiten de kamer onmiddellijk te nemen.

Hoe dankbaar ze Oom en Tante ook was voor alle zorgen die ze haar gegeven hadden, had ze toch toen ze enige maanden bij die van Dongens inwoonde gevoeld, dat ze na de dood van haar ouders zich nergens zó thuis had gevoeld als in het gezin van Dongen, dat haar in die korte tijd lief was geworden.

103