Het muizennest

Ziekenhuis waar hij voor een operatie opgenomen moest worden. Hij had haar bij zich laten komen en voor het eerst in zijn leven had hij iemand een kijk gegund in zijn innerlijk. Toen pas had ze de schat van liefde en zachtheid ontdekt, die verborgen lag achter het masker van strengheid en koelheid.

Hij had haar gevraagd — wanneer hij niet beter mocht worden — want, niet waar, iedere operatie brengt gevaar met zich mee en dit is er geen van onschuldige aard — om dan voor Tante te blijven wat ze in de jaren van haar inwonen bij hun geweest was: geduldig en zorgzaam.

„Je goede Tante is een verwend kind gebleven, haar leven lang en ze is tobberig, ziet de dingen altijd van de zwartste kant. Help haar een beetje, zoals je ons allebei met je opgewekte aard geholpen hebt toen je nog bij ons inwoonde.”

Anne-Marie, in de volheid van haar gemoed, had hem de verzekering gegeven, dat, als Tante — wat God verhoede — alleen achter mocht blijven, ze haar zoveel van haar vrije tijd zou geven als ze missen kon.

„Niet teveel van je tijd,” had Oom al direct bedarend gewenkt. „We mogen niet zelfzuchtig zijn en je mag heus wel wat tijd voor je eigen genoegens nemen, je hebt gewerkt als maar weinig meisjes werken en je hebt je oude Oom niets dan vreugde gegeven.”

Oom was gelukkig goed door de operatie heengekomen en na een tijdje flinker geworden, dan hij tevoren was. Maar Anne-Marie zou nooit vergeten, hoe ze die avond bij hem gezeten had toen hij zijn liefdevol hart voor haar uitgestort had. Nooit had hij meer met haar gesproken over dit vertrouwelijk samenzijn, maar er was iets veranderd in zijn houding tegenover haar. De grote strengheid had plaats gemaakt voor een veel zachtere toon en er was die vertrouwelijkheid tussen Oom en haar gekomen, die er kan zijn tussen Vader en dochter.

102