Het muizennest

nooit tevreden was en een goedkeurend woord steeds uitbleef, al had je nog zo hard gestudeerd.

Maar op haar 23ste jaar was Anne-Marie klaar, had ze haar Toonkunst-examen met glans af gelegd en was ze een soliste, waar een bizonder goede roep van uitging.

„Klaar ben je nooit!” had oom gezegd. „Ieder ogenblik, dat je missen kunt, moet je gebruiken om te studeren. Je nooit verbeelden, dat je er bent, meisje, dat is verslapping.”

Zelf studeerde hij dagelijks nog twee uur en Anne-Marie bewonderde het uithoudingsvermogen van den al bejaarden man.

De jonge leerlingen van oom werden steeds meer op haar afgeschoven en daar ze een bizonder prettige manier van lesgeven had, recommandeerde de een de ander en zat ze al gauw aardig in de lessen.

Toen was het ogenblik gekomen, waarop Oom vond, dat ze op haar eigen benen moest gaan staan.

„Als wij er niet meer zijn, moet je je óók alleen door het leven slaan. En voor je tante wordt het langzamerhand ook wat te veel, twee piano-studerende mensen in huis.”

Dit laatste was maar een voorwendsel, dat hij gezocht had om het zichzelf wat lichter te maken; de hoofdzaak was, dat Anne-Marie zelfstandig zou worden.

Het meisje had het nooit gemerkt, hoe gehecht Oom aan haar was. Oom, die zelf geen kinderen had en die onder de zwaartillendheid van zijn vrouw erg geleden had, was door Anne-Marie’s komst in hun huis helemaal opgefleurd. Het had hem voldoening geschonken haar muzikale opleiding ter hand te kunnen nemen en al had hij haar daarvan nooit iets laten merken, hij was trots op haar werkkracht, haar doorzettingsvermogen. Niemand had geweten hoe blij, hoe dankbaar hij was geweest, toen het meisje voor de allereerste maal in het publiek was opgetreden. En gebeefd had hij, dat ze fouten zou maken, dat haar geheugen — hij had er immers op aangedrongen, dat ze uit het hoofd zou spelen — haar in de steek zou laten.

100