Mies Demming

MIES DEMMING.    101

„Stel er u maar niet teveel van voor,” zei de redactrice, nu kleinmoedig, „’t Is erg gemakkelijk om zooiets te zeggen, maar om het neer te pennen is geen appelepap.”

„Mies, je valt uit je rol,” lachte haar vader. „Grompie, je hebt gelijk. We moeten ons niet in de kaart laten kijken, opsnijden is onze leus!” „’t Is hier zóó genoegelijk, dat ’t me spijt niet nog wat te kunnen blijven,” zei de dokter, terwijl hij opstond en zich naar de deur begaf. „Meneer Demming, ga zoo voort, u is wat je noemt, op den weg der beterschap.”

Mies, die den dokter naar beneden geleidde vroeg zacht:

„Is u werkelijk tevreden, dokter?”

„Ja zeker, juffrouw Demming, Uw vader gaat goed vooruit, maar ’t zal nog lang duren, eer hij weer geheel op streek is, hij heeft een flinken stoot gehad.”

„Kan hij weer heelemaal gezond worden?” „Absoluut. Hij zal alleen niet meer zóó hard mogen werken als vroeger en zal wat meer van de omvangrijke administratie aan zijn personeel moeten overlaten. Enfin, zijn Hoofd-Re-dacteur zal heusch wel zorgen, dat aan dien eisch voldaan wordt. Een bizonder aangenaam mensch, die Verstraeten, ik heb met veel plei-zier kennis met hem gemaakt.”

Een donkere blos overtoog Mies’ gezichtje en ze had zichzelf wel kunnen slaan van woede, dat ze bij die woorden zoo bloosde.

„U zult een prettigen principaal aan hem hebben,” ging de dokter onbarmhartig voort. „En voor hem is het prettig een zoo talentvolle schrijfster aan zijn Blad te kunnen verbinden als Juffrouw Demming is.”

Mies was blij, toen dokter zich met een vrien-delijken groet verwijderde en in zijn auto stapte. Daar hoorde ze het belletje in haar vaders