Mies Demming

96    MIES DEMMING.

eens zoo ongezouten de waarheid te kunnen zeggen, maar als hij aan zijn vier jongens dacht, die nog aan het begin van hun leven stonden, dan durfde hij het niet aan en sjokte hij weer voort in het gareel, waarin hij nu al liep, vandat hij als jongste bediende bij Denijs was gekomen.

Uit angst, ergens anders misschien weer iets te vinden wat hem niet beviel, was hij bij Denijs gebleven.

En daarvan had deze geprofiteerd en ’t was ook daardoor, dat hij van Dalen voor alle dingen op liet komen, waaruit hij zichzelf niet meer wist te redden.

Zoo ook nu. Het speet hem ontzettend, dat Mies, in wie hij een uitstekende werkkracht had, zijn betrekking ging verlaten. Hoeveel keeren had van Dalen hem gewaarschuwd, het meisje, dat haar werk bizonder goed deed en hoogst intelligent was, toch niet zoo onheusch te behandelen. Echter zonder eenig resultaat, ’t Was Denijs niet mogelijk z’n knorrigen, zuren aard te veranderen.

Maar n u eischte hij van van Dalen, dat die zou probeeren het meisje terug te houden van haar besluit en voelde deze al bij voorbaat, hoe, bij het niet lukken van deze opdracht, alle schuld weer op z ij n hoofd zou komen.

Mies, die voelde wat er in van Dalen omging, had heel erg met hem te doen en zocht naar een weg om hem te helpen. Opeens stak ze het neusje in den wind en zei, terwijl ze vol spot naar den rug van Denijs, die ijverig doorwerkte en deed of hem de zaak niet aanging, keek:

„Och, weet u, mijnheer van Dalen, ik had mijn betrekking toch opgegeven, als dit niet met vader er tusschen was gekomen. Ik hoef u toch niet te zeggen, hoe gemakkelijk ’t is in een andere uitgeverszaak te komen. We hebben hier een harde, maar uitstekende leerschool en iedere uit