Mies Demming

MIES DEMMING.    97

gever is gaarne bereid iemand te nemen, die routine opgedaan heeft bij de firma Denijs.” Toen Denijs zich met een ruk in zijn stoel omkeerde, om te zien of Mies spotte, keek hij in een onbewogen doch vriendelijk gezicht.

„Ja zeker, mijnheer Denijs, ik ben u en vooral mijnheer van Dalen heel dankbaar voor al wat ik geleerd heb.”

Toen Mies voor de tweede maal het kantoor verliet, zei Denijs langzaam: „Wie had nou ooit gedacht, dat die schuwe musch, die halve idioot zóó d’r tong kon roeren, ’t Is misschien goed, dat ze gaat, ze krijgt enorm veel praats. Wat ik zeggen wil... steek eens op, van Dalen... ’n goed sigaartje.”

Van Dalen keek zijn patroon eens onderzoekend aan, wat scheelde dien vandaag? Maar dan drong ’t tot hem door, dat die ongekende lievigheid het resultaat van Mies’ laatste woorden was en het zure uitgevertje even het angstige gevoel had, dat hij, van Dalen, ook wel eens naar een ander kon overloopen.

Die Mies, zoo’n nest, daar moest je toch een vrouw voor zijn, om zoo netjes van de gelegenheid gebruik te maken hem eens te laten voelen, hoe hij toch niet al te veel op de blijvende lankmoedigheid van zijn personeel moest bouwen. Ja, als ik vijftien jaar geleden ook zoo was opgetreden, dan zou ik er nu niet zoo allerellendigst onder zitten, dacht hij en hij betrapte zich erop, dat in al die lange jaren van zijn werken bij Denijs, niet zulke oproerige gedachten door zijn hoofd hadden gedwarreld als vandaag.

Die Mies, had ze zoo’n oud-gediende als hij, ook nog aangestoken, lachte hij in zich zelf. En om te blijven voortgaan op den weg, dien Mies voor hem geopend had, zei hij koeltjes:

„Dank u, mijnheer, ik zal er geen gebruik van maken.”

Mies Demming.    7