Mies Demming

92    MIES DEMMING.

u kort en goed, ik houd niet van die dingen. U vraagt onmiddellijk de rekening aan den drukker en wilt u dit niet, dan stuurt u die ongevraagde kaartjes terug, begrepen?”

Hij wachtte haar antwoord niet af en keerde zich al weer om op zijn bureaustoel.

„Ik wilde u nog wat zeggen, mijnheer Denijs.” „Geen gezeur meer, u weet wat u te doen heeft.”

„Daarover wilde ik u niets meer zeggen. Maar ... ik moest,... ik wou... ziet u, mijn vader is ongesteld en nu vindt de dokter beter, dat ik thuis kom om hem te verplegen.”

„Wat is dat?” stoof Denijs verwoed op. „Kunnen jullie dan geen verpleegster nemen? Er komt niets van in. Denk je, dat ik heelemaal gek ben! Morgen komt Dumée, omdat z’n moeder ziek is en van Dalen, omdat z’n grootmoeder ziek is. Zoo kan ik wel aan den gang blijven. Hoe haal je ’t in je hoofd, schepsel! Je blijft aan je werk en daarmee basta!”

„Ik vraag u niet, me verlof te geven m’n vader te verplegen, ik zeg u hierbij mijn betrekking op.”

Mies dacht één oogenblik, dat Denijs haar aan zou vliegen en ze deed een stap achteruit.

„En wanneer dacht je dan te gaan?” zei hij, terwijl zijn vingers een verwoeden marsch op het bureau trommelden.

„Liefst zoo gauw mogelijk,” zei Mies en plotseling al haar dapperheid bij elkaar rapend, liet ze er op volgen: „’t Zal u zeker niet onaangenaam zijn, zoo’n idioot, zoo’n domkop kwijt te raken.”

Als van den bliksem getroffen bleef Denijs zitten. Was dat zijn tam juffertje, dat geen mond durfde open te doen? Maar hij zou ze wel klein krijgen.

„Als u nu denkt, dat u me imponeert met uw