Mies Demming

90    MIES DEMMING.

ming, de bekende redactrice van de dames-rubriek van hèt blad der bladen.”

„Hè, draak! Hoon me niet zoo. Ik zie vreese-lijk tegen die redactie op.”

„Nou, dan ben je wel een groote malloot. Je bent gewoon geknipt voor zooiets en dan... met zoo’n schat van een Hoofd-Redacteur achter je!!” „Dumée, je bent heusch onuitstaanbaar. Ik weet niet wat je bezielt vanmorgen. Zeker brooddronkenheid over je aanstaande uitgeverij.”

„O, o, Mies Demming, wat ben je blaaskakerig! Was ie zóó raak, meisje?”

„Och, loop rond! Maar, hoor eens, wat je daar zei van een roman van me uitgeven. Was je dat ernst?”

„Natuurlijk. Ik heb je toch al zoo vaak gezegd, maak eens grooter werk, je hebt er allen aanleg voor.”

„Ik ben bezig aan een roman,” schuchterde Mies. „Niemand weet ’t, hoor!”

„Ferm, Mies. Zoodra je er mee klaar bent, laat je ’m me lezen. Ik ben er razend benieuwd naar.”

Ring! Ring! Daar klonk midden in hun gesprek het electrische belletje.

„Voor mij,” schrok Mies. „Wat zou ie hebben?” „Dat treft, Mies, nu kan je meteen van wal steken,” lachte Dumée.

Als Mies het kantoor van den gevreesden betrad, had ze altijd het gevoel of ze een paar voet kleiner werd en er een verschrompeld menschje naar binnen wandelde.

Denijs zat voor zijn lessenaar, keerde zich driftig om toen Mies binnen kwam.

„Kijk eens hier, juffrouw,” nijdigde zijn stem, „die visitekaartjes zijn hier voor u gebracht door den drukker. Heeft U die besteld?”

„Neen, mijnheer Denijs,” zei Mies verlegen, toen ze het keurige doosje met visitekaartjes