Mies Demming

MIES DEMMING.    89

„den krent” in kennis te stellen met het feit, dat ze haar betrekking bij hem op zou geven.

Nog altijd zag ze er tegen op met hem te praten, bang als ze was, voor zijn ruwe manier van spreken.

„Wil je gelooven, dat ik er reusachtig tegen op zie,” zei ze dien morgen tegen Dumée, wien ze alles verteld had.

„Toe, Mies, wees niet zoo flauw. Hij heeft je er nogal naar behandeld om er tegen op te zien zijn voordeelige betrekking op te zeggen. Vooruit, bange wezel, naar ’t hok van den beer! Over twee maanden verschijn ik bij hem met de blijde tijding, dat ik voor mezelf ga beginnen. Goeie genade, wat zal ’t dan stuiven!”

„Ga je heusch zelf beginnen? Hoe komt dat zoo?”

„Nou, dat zal ik je vertellen. M’n vader en m’n schoonpipa, allebei doorgefourneerde zaken-menschen hebben aangeboden me de spietjes te verschaffen om voorzichtig en klein te beginnen met een eigen uitgeverszaak.

Door toevallige omstandigheden kan ik een aardig fonds overnemen en nu begin ik te werken met een stel zeer gangbare boeken, een roman van een zeer bekende romancière en een wetenschappelijk werk, dat het zeker wel doen zal.” „Goeie hemel, Dumée, ik sta versteld! Wat ben jij een stiekemerd, om dat zoo stil te houden.” „Miesje, kind, ’t was geen wantrouwen, hoor! Er zijn weinig menschen, die ik zóó vertrouw als jou, maar ik wilde niets zeggen, vóór ik volledige zekerheid had en die heb ik pas gekregen.” „Heel hartelijk gefeliciteerd,” zei Mies warm, terwijl ze hem de hand drukte. „Ik hoop, dat je alle mogelijke geluk in je zaak zult hebben.” „Dank je wel, Mies. En ik hoop, dat ik binnen niet al te langen tijd te voorschijn mag komen met een boeienden roman van Mies Dem-