Mies Demming

MIES DEMMING.    85

als Verstraeten kwam.

Natuurlijk moest h ij dat ook opgemerkt hebben en h o e moest hij wel over haar denken!

En de Pier en Frans, waarom hadden die er haar nooit attent opgemaakt? Frans, die haar anders zoo graag plaagde. Hadden ook zij het opgenomen als iets heel gewoons? En was het eigenlijk niet begrijpelijk, dat ze zich wat opknapte als ze wist, dat er iemand kwam, die niet tot hun eigen kringetje behoorde?

Maar... en hier voelde Mies weer het bloed warm naar de wangen stijgen — was ze hem niet gaan beschouwen als iemand die geheel bij hen hoorde, had niet, als ze na tafel haar kamertje opzocht, een geluksgevoel haar bekropen bij het idee, dat hij wel komen zou? En had ze niet, omdat hij kwam een critischen blik in den spiegel geworpen en het haar, dat ietwat slordig zat, nog eens netjes over gezet, de aardige, kleurrijke casaque aangetrokken, die „zoo wonderwel paste bij haar teint en haren” zooals hij eens gezegd had? Waren niet de avonden, waarop hij niet kwam, hopeloos saai en lang? Waarom keek ze dan telkens naar de klok en dacht ze bij ieder kwartier, dat voorbijging: misschien komt hij nog?

En waarom, als ze dan toch niets dan vriendschap voor hem voelde, klopte haar hart zoo beangstigend snel als het electrische belletje weerklonk en Frans uitgelaten riep: „Daar zal Verstraeten zijn?”

En hoe het gevoel van teleurstelling en vereenzaming te verklaren, als de avond voorbijging zonder dat hij kwam?

Was het, doordat ze hem altijd beschouwd had als den Chef van haar vader, door zijn macht als Hoofd-Redacteur van een zoo groot blad, dat het idee niet bij haar opgekomen was, dat dit alles liefde en niets anders dan liefde was?