Mies Demming

82    MIES DEMMING.

eeuwig bij jullie.”

„Hè, Dol, wat misselijk van je? Ten eerste is Verstraeten niet eeuwig bij ons, maar komt hij een paar avonden per week en in hoofdzaak, omdat hij vader wat gezelschap wil houden. En dan hoef je niet zoo geringschattend over „dien vent” te spreken.”

„Is ’t juffertje beleedigd, dat ik haar afgod tekort deed? Ik kan hem onmogelijk zóó ideaal vinden als jij.”

„Dol, wat bezielt je? Zoo heb ik je nu nog nooit gezien, ’t Lijkt wel of je jaloersch bent.” „Ik jaloersch! Kind, wat haal je in je hoofd. Ik gun je hem, hoor!”

„Maar waarom ben je dan zoo hatelijk? Daar heb ik toch geen reden toe gegeven.”

„Wil je ’t weten? Nou dan, ik vind ’t schandelijk van je, dat je eerst Ed hebt aangemoedigd en je niets meer om hem bekommert, nu je geflatteerd bent door de aanbidding van Mijnheer den Hoofd-Redacteur.”

Mies’ gezicht verbleekte en ze deed zich geweld aan om k&lm te blijven.

„Als ik niet zooveel van je hield, Dol, zou ik nu weggaan en nooit weer terug komen. Je bent wel héél hatelijk en onrechtvaardig. Je weet heel best, dat ik Ed nooit aangemoedigd heb. Ik kan toch niet helpen, dat hij van mij houdt. Ik heb hem door niets laten gelooven, dat ik iets meer dan een gewone vriendschap voor hem voel. Ik geloof niet, dat Ed ook zooiets van me zeggen zal.”

Dolly boog het blonde kopje en Mies hoorde haar zacht snikken.

„Toe, Dol, wat is er nu? Laat er niets tus-schen ons komen, we zijn zooveel jaren echte vriendinnen geweest en hebben ons nooit opgehouden met jalouzietjes en hatelijkheden.”

„Ik vind ’t zoo ellendig voor Ed,” snikte Dolly.