Mies Demming

MIES DEMMING.    81

middag te hooren had gekregen, spoedde zich naar Dolly’s huis.

Ze vond deze in haar kamer, waar ze bezig was met batikken.

„Dol, hou eens even op m^t je wasrommel, o, hemel, wat een lucht is dat toch!”

Dolly deed kalm haar werkjas uit, stroopte de gummi-handschoenen van de vingers.

„Gooi ’t raam maar open, als de waslucht je hindert,” zei ze bedaard. „Ik ruik ’t niet eens meer.”

„Toe, Dol, schiet nou op, want ik heb je reuze veel te vertellen.”

„Hemel, kind, wat ben je opgewonden! Heb je de honderdduizend getrokken?”

„Hè, jij kunt iemand zoo irriteeren met je langzame, kalme manieren.”

„Ik ben nu eenmaal niet zoo’n opgewonden standje als mijn beroemde vriendin.”

„Hè, wat ben jij melig vandaag!”

„Ik? Geen kwestie van. Nu, vertel op, wat heeft je zoo uit je evenwicht gebracht, baby?” „Ik heb grooten lust je niets te vertellen, je bent meer dan vervelend. Ik ga maar naar huis, dan kom ik een ander keertje wel eens terug, als je meer genietbaar bent.”

„Dat andere keertje zal dan zeker wel het volgend jaar zijn. We blijven tegenwoordig nogal gespeend van je bezoeken.”

„O, is het dat! Nou, zeg, ik kan nu vader ziek is, niet altijd weghollen.”

„Tusschen nooit en altijd is een groot ver-schil Missie ⁹⁹

„Hè, frik! met je Mies je! Toe, Dol, doe niet zoo naar. Waarom kom je ook nooit eens bij ons oploopen, anders kwamen jij en Ed nog wel eens.”

„Och, we vinden ’t nou niet zóó hemelsch om a 11 ij d dien Verstraeten te treffen. Die vent zit

Mies Demming.    6