Mies Demming

80    MIES DEMMING.

beletsel voor u zijn. U onbescheiden! En we vinden ’t zoo fijn als u komt, moeder is gewoon een ander mensch, u kunt haar zoo heerlijk geruststellen. En Frans begint al aan tafel te vragen of u wel komen zou.”

„En Mies?” vroeg hij, terwijl hij haar in de oogen keek.

Even sloeg ze de donkere kijkers verward neer, maar toen zei ze onbevangen:

„Nou, dat weet u wel. Ik vind ’t net zoo fijn als de anderen.”

Verstraeten, een beetje bruusk, stond plotseling op en greep naar zijn hoed.

„Kom, Mies, we zullen opstappen, ze zullen bij je thuis ongerust zijn. Ik breng je even naar de tram.”

„Och neen, laat u dat maar, ik ga nog even naar m’n vriendin en dat is hier vlak bij. Mams is niet ongerust als ik wat later kom, ze weet, dat ik naar Dolly ga.”

„Is dat de vriendin waar ik je eens op ’n concert mee zag?”

„Ja, dezelfde. Een snoes, niet?”

„Er staat me vaag iets blanks en blonds voor den geest, maar of ’t snoezig was, herinner ik me niet meer. Maar weet je wat, inviteer haar om morgenavond mee te gaan naar den schouwburg, dan kan ik me overtuigen, of ze heusch zoo’n snoes is als jij zegt. Ik moet verslag geven van de première en vind ’t wat prettig bij die gelegenheid geëscorteerd te worden door een blondje en een zwartje.”

„Meent u het heusch met die invitatie?” „Natuurlijk. Heb je geen zin?”

„Nou en of! Dolly zal ook in de wolken zijn. Ik vlieg naar haar toe, om ’t haar te vertellen.” „Dan hoor ik vanavond wel van je of ze zin had en waar ik de dames kan treffen.”

Mies, in een vreugderoes over al wat ze dien