Mies Demming

MIES DEMMING.    79

„O, neen, hij is gelukkig een uitzondering op den regel. Er komen op kantoor uitgevers, die reuze geschikt zijn.”

„Nu, maar ik heb een ander plannetje en hoewel ’t nu heelemaal niet is om jou uit de klauwen van den draak te verlossen, zul je toch toe geven, dat het je aanstaat. Luister!”

En nu ontvouwde hij haar zijn plan.

Mies had met schitterende oogen en een kleur van opwinding zitten luisteren, dat was nu iets wat haar bizonder zou lijken.

„Maar,” — en de oude kleinmoedigheid kwam weer boven — „Zou ik ’t wel kunnen?”

„Denk je heusch, dat ik er ons blad aan zou wagen?”

„Ik zou ’t gewoon zalig vinden, maar...” „Mies, hou op met je maren. Je kunt het en je zult het doen. Denk aan je vader, je hebt het in handen hem geheel beter te krijgen, zou je nu door niet durven zijn beterschap tegen willen houden?”

„Neen, natuurlijk niet. Ik zal het zeker probeeren. Maar de Pier, de Mams, bedoel ik, zou die ’t niet naar vinden en zich achteruit gezet voelen?”

„Laat dat nu maar aan mij over.”

„Wat is u toch goed voor ons,” zei Mies, terwijl ze hem vol dankbaarheid aankeek.

„Och, Miesje, dat is heusch zoo bizonder niet. Ik ben zóó blij, iets voor jullie te kunnen doen. Eerstens, als vergelding voor de trouw en den ijver van je besten vader, dien ik o, zoo mis in de zaak. En dan... jullie weet niet, h o e ik geniet van de warmte en hartelijkheid als ik zoo ’s avonds kom oploopen. Geloof me, als ik niet bang was al te onbescheiden te zijn en als ik er niet vaak ’s avonds om kritiek te geven uit moest, dan zou ik nog veel meer komen.”

„O, mijnheer Verstraeten, laat dat eerste geen