Mies Demming

MIES DEMMING.    77

„Ja...” weifelde Mies.

„O, staat hij vlak bij je? En wil je met dit langgerekte ja zeggen, dat je zooiets ongehoords niet durft vragen? Maak toch niet zooveel complimentjes met dat zure gevaar! Nu, als ’t niet anders kan, kom dan na kantoortijd, ik blijf in ieder geval hier wachten. Dag hazenhart!”

„Dag mijnheer Verstraeten,” zei Mies deemoedig.

„Wat moest die?” snauwde Denijs haar toe, toen ze den hoorn had neergelegd. „Ik wil dat gekwebbel met mijn personeel aan de telefoon niet hebben.”

„Ik zal ’t mijnheer Verstraeten zeggen,” zei Mies kwasi-onderdanig.

„Neen, domkop, dat is niet noodig. En sta me nu niet zoo stom aan te kijken! Marsch, aan je werk, je hebt al lang genoeg verzuimd.”

Mies, hoewel inwendig kokend van woede, ging gedwee naar het andere kantoor.

Ze trof het, dat dien middag Denijs uitstedig was en op haar verzoek, van Dalen haar toestond een half uur eerder weg te gaan.

Toen ze het groote Dagblad-gebouw binnen kwam, stond haar oude vriend Janus, die haar al dien tijd niet meer gezien had, juist klaar om naar buiten te gaan.

„Allemachies nog e toe, wie hebbe me daar nou? Ik had uwes bekans niet herkend! Mens, wa’ sie je d’r best uit en soo faan in de bulle!” Mies schudde Janus hartelijk de hand en informeerde belangstellend naar zijn huiselijke aangelegenheden.

„Kom je hier weer werreke?” informeerde hij. „Sekers inplaas van Uws Papa. Hoe is ’t nou mit ’m? Seg, me hebbe soon’ medam in Uws plaas, se seit geen boe of ba teuge je. Ik seg soo onderlangs nog es soo langs me neus weg teuges de baas: nee hoor, geef maan maar juf-