Mies Demming

MIES DEMMING.    201

kie op d’r lijf. En ik seg, vrouw, seg ik, se sal d’r ’n faane beket ook hebbe.”

En terwijl hij den ruiker rechtuit naar Mies toestak, zei hij aangedaan:

„Juffrouw, ik filseteer u, van harte, hoor! Enne ik mot u segge, asdat ik effetief blijd bin, asdat

u en de petroon ”

Toen overmeesterde hem z’n aandoening en terwijl hij met z’n mouw over z’n oogen streek, zei hij:

„Nou, ik zal nou maar gaan en nogmaals veuls geluk en sege.”

Maar Mies liet hem zoo niet gaan en terwijl ze hem eerst hartelijk dank zei voor z’n komst en z’n bloemen, ging ze zelf met hem mee naar Dolly en verzocht haar hem een glas port te geven en vooral een lekkere sigaar, die hij thuis moest op rooken.

„Da’s nou echt weer de juffrouw,” zei hij vol vreugde. „Gaan nou maar weer gauw naar binne, mins, ik sal me aage best redde.”

„Zoo’n hart van goud,” zei Mies zacht tegen Hans, toen ze weer naast hem tusschen de bloemen stond.

„Een beste, brave kerel,” zei Hans. „Ik zal nooit vergeten, dat toen hij nog werkte onder mijn vader, hij mij, die als jong broekie op de redactie kwam, alle minder prettige werkjes, die mijn vader wilde, dat ik ook zou doen, uit de handen nam.”

Hun gesprek werd weer afgebroken door drommen menschen die kwamen gelukwenschen en toen eindelijk de receptie ten einde was en Mies, moe en wat bleek in een fauteuil neerzeeg, zei Hans:

„Zoo kind, nu ga jij naar boven en blijft rusten tot we je komen roepen voor het diner.” „Wel heel graag,” zei Mies. „’t Was zoo’n ongewone drukte en al die bloemen, die zoo sterk