Mies Demming

202    MIES DEMMING.

geuren, ’t zal heerlijk zijn om even te rusten.” En terwijl Mies, die zich even ter ruste had gelegd, in minder dan geen tijd sliep, tooverden vele handen de suite om in een eetzaal.

Mevrouw, Dolly en Liesje, geholpen door het tweede meisje, dekten de tafel, die met al het zilver, kristal en bloemen, een feestelijk aanzien had. Frits en Frans maakten een hoekje van planten, omgeven door een kamerschut.

En in de serre zaten Grompie en Hans en was laatstgenoemde bezig van zijn aanstaanden schoonvader de toestemming te verkrijgen tot een niet al te lang engagement.

„Tsjonge, jonge,” zei Grompie bedenkelijk. „Jij loopt zoo hard van stapel.”

„Dat komt, omdat ik eerst zoo lang getreuzeld heb,” lachte Hans. „Maar, hoor nu eens, beste schoonvader, kunt u je nu niet voorstellen, hoe ik er naar snak een eigen huis te hebben.”

„Ja, daar kan ik wel in komen, je hebt lang genoeg op kamers gewoond. Maar, wanneer dacht je dan te trouwen?”

„Als we nu eens vaststelden over een half jaar?” opperde hij.

„Over een half jaar!” herhaalde zijn schoonvader verschrikt. „Jonge, Hans, moeten we haar al zóó gauw af staan?”

„Kom, kom, wat maakt dat nu voor verschil. Ze blijft toch in de stad wonen, u kunt haar iederen dag zien.”

„En bovendien, zullen die vrouwen zoo gauw met alles klaar kunnen zijn?”

„Grompie, Grompie, wees niet zoo zwaartillend. U zult zien, dat uw vrouw er geen bezwaar tegen heeft.”

„Nu, doordrijver, vooruit dan maar, ’t helpt toch niet of ik me verzet, jij moet altijd je zin hebben.”

„U is een bovenste beste en ik dank u,” zei