Mies Demming

MIES DEMMING.    197

hoop maar, dat jullie niet zoo worden.”

„Neen, hoor, kerel,” stelde Verstraeten hem gerust. „Je zult eens zien hoe ’n gezellig paar wij zijn en als je zoet bent, mag je eens met ons mee uit ook.”

„Hans,” zei Frans, terwijl hij hem een stevigen klap op z’n schouder gaf: „Je bent een fideele vent, dat heb ik altijd gezegd.”

„Zoo, praatsmaker, en nu naar je bed,” zei z’n moeder. „Ik geloof, dat de champagne begint te werken.”

De anderen bleven gezellig nog wat napraten en toen Verstraeten heen ging en zijn meisje, dat hem uitliet goedennacht kuste, toen, in de huiskamer trok mijnheer z’n vrouw naar zich toe en terwijl hij haar hoofd liefdevol tegen zijn schouder drukte, zei hij:

„Ik ben zóó blij en zóó dankbaar en ik weet zeker, dat Verstraeten een even lief de vol en zorgzaam vrouwtje zal krijgen als ik heb. Alleen zal onze Mies een heel wat minder lastigen man krijgen, dan jij hebt gehad.”

„Als hij er maar voor zorgt,” zei zijn vrouw, „dat hij zich niet overwerkt, want als jij op tijd je vacanties had genomen en niet veel meer gewerkt had, dan goed voor je was, dan had je al die jaren een even goede schat geweest als je ’t nu bent.”

„Dank je, kind,” zei haar man ontroerd en toen Mies binnenkwam, vond ze hen hand in hand naast elkaar zitten, in hun oogen een uitdrukking van zóó groote liefde, dat ze dacht: „Als Hans en ik zooveel jaar getrouwd zijn als Grompie en de Pier en we zijn dan nog zóó gelukkig, nu, dan mogen we tevreden zijn.”