Mies Demming

196    MIES DEMMING.

„Daar zeg je zoowat,” zei z’n vrouw, blij, dat die moeilijke kwestie opgelost was.

„Is die japon niet te veel opgeprikt voor een receptie?” vroeg Mies.

„Heelemaal niet,” zei Verstraeten. „’t Is een eenvoudige, mooie japon en als er mouwen in zijn is ze heelemaal geschikt voor receptie-japon.” „Als ze dan nog maar frisch is voor de trouwpartij, die is net een week later.”

„Maar, Mies,” zei haar moeder. „Je kunt als verloofd meisje toch moeilijk bruidsmeisje zijn, met een vreemden heer als bruidsjonker. Of Hans moest...”

Alleen Mies zag in Verstraetens oogen den oolijken glans toen haar moeder die opmerking maakte.

„O, jij!” kon ze niet nalaten te zeggen. „Daarom die haast! Akelige Othello!”

Ze begonnen allemaal te lachen en begrepen het looze trucje van Verstraeten.

„Tien tegen een, dat ze jou vragen om bruidsjonker te zijn,” plaagde Mies.

„En tien tegen een, dat ik dan weiger,” zei Verstraeten. „Stel je mij nu voor, netjes loopend achter de bruid, ’t Zou geen gezicht zijn. Neen, kind, dat kun je niet van me eischen. Maar, buitendien, ik dacht, dat je er zelf niet veel zin in had.”

„Heb ik ook niet,” zei Mies. „En ik ben je héél dankbaar, dat je je op het juiste moment declareerde. En niemand beter, dan Frits en Liesje, zullen kunnen beseffen, dat we daar niets voor voelen.”

„Zeg, jullie gaan toch geen menschenhaters worden?” vroeg Frans. „Je hebt van die akelige stellen, die altijd samen zitten te smoezelen en niets van andere menschen willen weten. Rob Verver z’n zuster en zwager zijn zulke akelige pimpelmeezen, bah! ik vind ’t een suf stel en ik