Mies Demming

192    MIES DEMMING.

zoo graag nog even vertellen.”

„Nou, hij zal ’t niets erg vinden, als je hem daarvoor wakker maakt,” zei mevrouw.

Mies holde de trap op, naar Frans’ kamertje. Hij lag al in bed, dommelde een beetje. „Zeg, wat moet je?” vroeg hij een beetje verstoord, toen Mies op tamelijk luidruchtige manier naar binnen stoof.

„O, Frans,” zei Mies, terwijl ze op den rand van z’n bed ging zitten en haar hoofd tegen z’n gezelligen jongenskop aanvlijde. „Ik ben zoo gelukkig.”

„Wat is er aan de hand?” vroeg Frans, die ineens rechtop zat. „Heb je de honderdduizend getrokken?”

„Meer dan dat, Frans,” zei z’n zuster stralend. „Verstraeten en ik... we zijn verloofd.”

„Neen!” barstte Frans uit. „Wat reuze keetig, Mies! Is ’t waarachtig waar?”

„Heusch, heusch waar!”

„Tsjé, zeg! Wat zullen de jongens zeggen, m’n zwager de bekende Hoofd-Redacteur van Het Dagblad! Is ie effetjes tof? Zeg, is ie nog beneden, m’n zwager?”

„Ja,” lachte Mies. „Hij is er nog, we moeten nog een en ander bespreken.”

„Zeg, joh, ik kom er weer uit. Ik moet hem toch even feliciteeren.”

„Dat heb je m ij nog niet eens gedaan.”

„Heb ik niet? Wat stom, zeg! Nou, maar ik ben ook zóó verbaasd! Van harte, hoor Mies je!” en hij pakte z’n zus onstuimig beet en gaf haar een klinkenden kus.

„Zeg, wanneer is de receptie?” vroeg hij, terwijl hij z’n beenen al buiten boord stak en zich begon aan te kleeden.

„Je krijgt een reuze struik van me, hoor! Moet Grompie me maar poffen! Hoe heet ie ook weer van z’n voornaam? Mag ik hem direct bij