Mies Demming

MIES DEMMING.    191

we ’t noodige te hooren krijgen.”

„En Dumée en Liesje, wat zullen ze allemaal raar opkijken.”

„Och, lieve slaapster, heb je dan al dien tijd met je oogen dicht geloopen? Je kunt er zeker van zijn, dat ook die heelemaal niet verbaasd zullen zijn en allang gedacht hebben, waarom treuzelt die vent zoo.”

Ze waren al pratend, bij huis aangekomen en toen ze voor de deur stonden, zei Mies, haar arm uit den zijnen losmakend:

„O, Hans, wat ga je nu zeggen?”

„Klein, bang, meisje, laat dat nu maar aan mij over, vooruit, naar binnen.”

In de huiskamer zaten mijnheer en mevrouw Demming genoegelijk > bijeen, mijnheer las de courant en mevrouw zat te handwerken.

Daar ging de deur open en Verstraeten, zijn arm om Mies heengeslagen, zei met ontroerde stem:

„Mag ik u mijn meisje voorstellen.”

En schoon ze alles doorzien hadden en ’t heusch geen nieuwtje voor hen was, waren ze nu toch wel heel verbaasd.

Mies vloog naar haar moeder toe, nestelde zich in haar armen en Verstraeten, met een hartelijken handdruk, zei tegen mijnheer:

„Ik behoef u zeker niet vormelijk om haar hand te vragen.”

„Neen, dat hoef je zeker niet,” zei Grompie met een schorren klank in zijn keel. „Je weet wel, dat je mijn toestemming hebt en je weet ook, dat ik mijn kind aan niemand liever geef, dan aan jou.”

Toen vloog Mies van haar moeders armen in die van haar vader over en ’t was een heel innige omhelzing van die twee, die elkaar zoo heel na waren gekomen in het laatste jaar. „Slaapt Frans al?” vroeg Mies. „Ik wou ’them