Mies Demming

MIES DEMMING.    189

„Zal ik dit alles voor je kunnen zijn?” vroeg Mies, die blij was, dat ze bij het Vondelpark aankwamen en zich niets op haar gemak had gevoeld, toen hij midden op het hel verlichte Leidscheplein haar arm had genomen.

„Of je dit voor me zijn kan? Jij koesterend zonnetje. Je moest eens weten, hoe ik genoten heb, toen je Grompie verzorgde en hoe ik mezelf geweld heb moeten aandoen om niet iederen avond te komen en mee te genieten van je kostelijke opgewektheid en je lieve zorgen. Als ik dan terugkwam op m’n koude pensionkamers, dan voelde ik me zoo dood ongelukkig, en iederen keer weer nam ik me voor je te vragen mijn vrouwtje te worden. Maar ik durfde niet, ik was niet zeker van je. Vooral in dien tijd deed je vaak zoo koud en bewaarde je zoo’n grooten afstand. Zeg me eens, Mies, wees eerlijk, houdt je van me, houdt je genoeg van me om een lang leven samen door te komen?”

„Weet je ’t niet, Hans? Moet ik ’t je heusch zeggen?” vroeg Mies, de donkere oogen in straling naar hem opgeheven.

„Neen, liefste, je hoeft ’t me niet te zeggen, ik weet het. En dit weten brengt me een zóó groot geluk, als ik niet gedacht had ooit te mogen smaken.”

Lang liepen ze door het nu stille Park, ze hadden elkaar zooveel te vertellen en al wat even misverstand tusschen hen gegeven had, ’t werd nu opgeheven. En daardoor kwamen zij elkaar steeds nader, zagen ze elkaar ook in veel zuiverder licht. Al zijn kleine jalouzietjes, die groote gevolgen hadden, Mies’ zich verschuilen achter haar gevoel van liefde voor hem, waardoor hij juist in den waan was gebracht, dat ze niet van hem hield, ’t werd nu opgehelderd en tot klaarheid gebracht.

En in het nu zekere weten van eikaars liefde,