Mies Demming

ACHTTIENDE HOOFDSTUK.

Een stampvolle zaal, een schitterend verzorgde première en in een der loges, stralend van jeugd en blijdschap, Mies, met naast haar, Verstraeten, die, slank en goedgevormd als hij was, een goed figuur maakte naast Mies’ teere, donkere schoonheid.

^ Verstraeten, die een bekende figuur was, werd direct opgemerkt als hij in een schouwburg verscheen, en nu, met het bekoorlijke meisje naast zich, werd hij meer nog dan anders bekeken en vroeg men zich af, wie wel de jongedame zou zijn, waarmee hij in de loge zat.

Mies voelde zich niet bepaald behagelijk onder al die blikken en ze was blij, toen de voorstelling begon.

In de pauze stelde Verstraeten voor even naar den foyer te gaan en met teedere zorg sloeg hij Mies het warme bont om de schouders.

In den foyer was het dol druk en Verstraeten werd van alle kanten begroet.

Plotseling werd het paar tegengehouden door een hand die zich om Verstraetens arm klemde en een tamelijk luide stem, die uitriep:

„Wel, mijnheer Verstraeten, wat heb ik u in langen tijd niet gezien.”

En voor hen stond Denijs, de „Zure uitgever”, die met iets onaangenaams in zijn blikken het paar monsterde.

„En...,” zei hij langzaam, terwijl hij Mies genadiglijk de hand toestak. „Mag men felici-teeren?”

Een vuurroode blos overtoog Mies’ gelaat, ze had den man in het gezicht kunnen slaan.

Verstraeten, woedend over zooveel gebrek aan