Mies Demming

MIES DEMMING.    177

U is de eerste, geachte Redactrice, en als ik nu van u mag weten, wanneer u een teekening wenscht, en of u me vrij laat in m’n onderwerp, dan zult u me zeer verplichten. Zeg, als ik bij je kom, dof ik je schoenen wel even op.”

„Je vraagt niet eens naar ’t honararium.” „Ach, geachte Redactrice, het aardsche slijk komt bij mij achteraan, vandaar, dat de hakken van m’n suède schoenen, tot wanhoop van onze trouwe Mie altijd één kluit modder zijn. Maar, ik ben ervan overtuigd, dat een orgaan als ’t uwe, zijn medewerksters enorm betaalt, zóó, dat ze er binnen den kortst mogelijken tijd schatrijk van worden.”

„O, Dol...”

„Geeft de witste tanden! Schitterende reclame voor het artikel!”

„Hè, malle, hou toch op,” lachte Mies, die zich weer als van ouds met Dolly voelde. „Ik wou net een ontboezeming luchten, dat ik toch zóó blij ben, dat we elkaar weer teruggevonden hebben.” „En we zullen elkaar niet weer verliezen, hoor! Ik hèb geen broer meer, maar al zou ik er nog tien hebben en ze zouden alle tien stapel gek van je worden, zonder dat hun vurige liefde!! beantwoord werd, ’t zou me Siberisch laten, daar kun je van Japan!”

„Goed zoo! En nu ga je, om ons verbond te bekrachtigen mee naar huis en vragen we of de geliefde Pieremegoggel ons op een fijn glaasje likeur fuift.”

„O, die lieve, goeie Pier, wat verlang ik naar haar, ja, ik ga mee, ik moet ’r weer eens zien.” En de meisjes, als twee opgewonden bakvis-schen, pratend zonder eind, ophalend alle oude herinneringen, stapten vlug door en haakten naar het oogenblik om de Pier te verrassen met de blijde tijding van hun verzoening.

Mies Demming.