Mies Demming

MIES DEMMING.    173

ze toch jarenlang voor elkaar gekoesterd hadden weer boven en als gelijktijdig riepen ze: „Dag!”

En Dolly, Mies’ hand pakkend zei op den ouden hartelijken toon:

„Hoe maak je ’t?”

„Loop een eindje mee op,” zei Mies een beetje zenuwachtig.

„Wat hebben we elkaar in tijden niet gesproken,” zei Dolly, naast Mies voortloopend.

„’t Lag niet aan mij, ik was het laatst bij jou,” haperde Mies.

„Toe, laten we er niet meer over spreken,” zei Dolly zacht. „Ik ben erg flauw en kleinzielig geweest, maar geloof me, ik heb er genoeg spijt van gehad en menigmaal heb ik in beraad gestaan naar je toe te gaan.”

„Had ⁹t maar gedaan,” zei Mies hartelijk. „Ik heb dikwijls naar je verlangd en dan stil gehoopt, dat we elkaar per toeval ergens zouden ontmoeten. Nu is dat toeval gekomen en ik kan je zeggen, dat ik er héél blij mee ben.”

„Meen je ’t heusch?” vroeg Dolly.

„Zeg eens even,” lachte Mies. „Heb ik je ooit iets gezegd, wat ik niet meende?”

„Hè, nu ben je weer de oude,” zei Dolly blij en gaf Mies een arm. „Laten we die narigheid van onze booze periode nu maar vergeten en weer fijn bij elkaar komen.”

„Ik wil dolgraag,” zei Mies. „Maar... de onschuldige oorzaak van onze ruzie, zou die er vrede mee hebben, dat ik weer ten tooneele verschijn?”

„O, vast,” lachte Dolly. „Ik heb spijt, dat ik ’t toen zoo hoog genomen heb, want na eenige maanden verloor hij wederom zijn hart en nu aan een meisje, dat hem wèl wilde.”

„Dolly,” schertste Mies. „Geen hatelijkheden, hoor!”