Mies Demming

ZESTIENDE HOOFDSTUK.

’t ^ Liep tegen einde November en Mies en Liesje, die aan het shoppen waren, liepen, de neusjes weggedoken in de hooge bontkragen van hun mantels, met vlugge passen door de Kalverstraat.

„’t Is neuzig,” zei Mies. „We gaan straks even iets warms drinken, hoor!”

„Gut kind, ik heb nog zoo’n macht te doen,” zei Liesje, die bezig was inkoopen te doen voor het aanstaand nestje.

„Kom,” drong Mies aan. „Dat kan er best af, loopen we straks nog een beetje harder.”

„Mies!” riep Liesje plotseling, terwijl ze haar meetrok voor een boekwinkel. „Daar staat je boek! Ik herken de bandteekening.”

„Neen!” zei Mies, ’t haast niet kunnende ge-looven en met een sprongetje vóór de winkelruit staan blijvend.

Een trilling doorvoer Mies, ’t leek zoo onwezenlijk, haar boek voor het winkelraam.

Ze wist precies, hoe ’t eruit zag, want Frits had haar reeds in ’t begin der maand de presentexemplaren gestuurd, maar nu ze ’t daar zoo plotseling zag staan, was ’t net of een ander het geschreven moest hebben en niet zij zelf.

Vóór de winkelruit stonden nog eenige dames te kijken en Liesje ondeugend, zei hardop:

„Een mooie band, dat boek, dat daar vooraan staat, goed doet het ornament in goud op zwart. Van wie is ’t, kun jij ’t zien? Wacht es, ik zie ’t al, ’t is van Mea, dat moet ’t pseudoniem zijn van een heel bekende schrijfster. Ik koop ’t vast, ’t zal wel goed werk zijn.”

„Lies, ga mee,” proestlachte Mies. „Sta daar