Mies Demming

MIES DEMMING.    163

„Ik heb ’t fijn gehad,” zei Mies, „maar ik ben nu toch weer erg blij thuis te zijn en verlang er hard naar aan ’t werk te gaan.”

„Nu, dat treft,” lachte Verstraeten. „Er ligt een massa werk voor je klaar en ik ben blij, dat mijn redactrice weer opgewekt wil beginnen.” „Kom, man,” zei mevrouw, „we moeten nu gaan, Frans moet weer op tijd naar ’t Gym en ’t wordt zoo zoetjes aan ’t uurtje voor koffiedrinken.”

„Weet je wat je moest doen, Verstraeten,” zei plotseling mijnheer Demming. „Je moest met ons meegaan. We hebben wel niet zoo’n extra fijne lunch en je hebt ’t in je stam-restaurant waarschijnlijk veel beter, maar ’t is voor de gezelligheid. Doe je ’t?”

„Dolgraag!” zei Verstraeten blij en weer voelde hij zich dien dag de grasgroene H. B. S. ser, want een gevoel van geluk en verlegenheid bekroop hem, als hij niet meer gekend had sinds zijn jongelingsjaren.

„Allemachtig, wat een weelde,” lachte meneer, toen ze in de wachtende taxi stapten.

„’n Weelde-bevlieging van je dochter,” zei zijn vrouw.

„Hoeft u niet eens te zeggen,” plaagde Mies. „Hè, vader, zeg eens eerlijk, zou je de Pier van een dergelijke roekeloosheid verdenken?”

„Nooit!” gaf haar vader toe. „Je moeder zou in zoo’n geval zeggen: de tram brengt me er net zoo goed en dat kost maar een dubbeltje. Maar jij en ik zijn voor de weelde, we zijn de roekelooze elementen in de familie.”

„Wat een geluk, dat mevrouw de schaal dan zoo in evenwicht houdt,” lachte Verstraeten.

De taxi hield stil voor de deur en toen meneer den sleutel in het slot stak, holde Frans al naar voren en zijn zuster ziende, trok hij haar, onder het zingen van: lang zal ze leven! naar binnen

11*