Mies Demming

162    MIES DEMMING.

laten we nou vandaag ’n beetje extra doen.” Mevrouw, die het wel prettig vond, haar man zoo te verrassen, gaf toe en in snelle vaart bracht de taxi hun naar de redactiebureaux van het groote dagblad.

Mies, die hier overal den weg kende, klopte aan een der vele loketjes van het groote kantoor waar haar vader met zijn staf zat en vroeg naar mijnheer Demming.

De klerk, die haar kende, zei vriendelijk: „Gaat u maar in ’t privé kantoor, ik zal mijnheer roepen.”

Terwijl ze ieder in een gemakkelijken stoel zaten te wachten, plaagde Mies haar moeder: „Ja, Pier, geef je oogen maar den kost, ’t ziet er keurig uit, geen stofje te ontdekken, zie je wel?” „Als Vader ons nu maar niet zoo lang laat wachten,” zei mevrouw, „ik vind ’t zoo zonde, dat die taxi zoolang moet wachten.”

„Toe, Piertje, doe nu niet zoo krenterig. Je hebt toch een rijke dochter. W ij kunnen ons dat „leisten”, me moeder en ik.”

Maar daar ging de deur al open en kwam één en al blijdschap, mijnheer Demming binnen.

En achter hem, het hoofd schuchter om de deur stekend, zijn Hoofd-Redacteur, die vroeg: „Mag ik ook even komen verwelkomen?”

’t Was met een onbeschrijfelijk teederen blik, dat Verstraeten Mies’ handje pakte en het meisje keek hem weer zoo onbevangen aan, alsof er voor dien tijd niet dat onzegbare tusschen hen was geweest, dat nooit verklaard was en toch als een muur tusschen hen had gestaan.

„Kind, wat zie je er kostelijk uit!” prees haar vader.

„Ja, we hebben een veranderde Mies teruggekregen,” vond Verstraeten. „U weet nu, waar u haar heen moet sturen, als ze weer eens stil en bleek is.”